Campanópolis

Campanópolis is waarschijnlijk één van de meest ongeziene, magische en surrealistische plekjes ter wereld. Het bevindt zich op amper 60 kilometer buiten Buenos Aires op een lap grond van 200 hectare dat eind jaren ’70 gekocht werd door Antonio Campana. Campana was op dat moment een ondernemer met een bijzonder weldraaiende confituurfabriek in Buenos Aires. Op dat moment was die lap grond niets meer dan een veredelde vuilnisbelt.

Een aantal jaar na die aankoop, werd bij Campana terminale kanker aangetroffen. Kort daarna verkocht hij zijn fabriek en met die opbrengsten besloot hij zijn droom, fantasie en idealisme toe te passen: hij bouwde op die door hem gekocht lap grond een dorp, totaal uit gerecycleerd materiaal, zowel van Argentijnse vuilnisbelten en containerparken, als materiaal dat van over de ganse wereld (en niet in het minst uit Europa) werd geïmporteerd.

Campana creëerde Campanópolis (“de stad van Campana”), een sprookjesdorp dat geenszins doet denken aan het drukke Buenos Aires dat een boogscheut verderop ligt. Grillige gebouwen (van woonhuizen tot feestzalen, er staat zelfs een kerk en een stadhuis) wisselen elkaar af, de straten werden er gelegd met kinderkopjes – waardoor toeristen zich op momenten in het historische centrum van Brugge zouden kunnen wanen -, er werden vijvers en meren met brugjes en eilanden aangelegd, er zijn draaitrapjes, er zijn geïsoleerde stukjes natuur en bossen waar temidden de dennenbomen een aangesloten badkuip blijkt te staan. Er werd een werkelijke sprookjeswereld gecreëerd waar de makers van De Efteling alleen maar jaloers op kunnen zijn.

Bij de constructie van dit dorp werden een aantal principes, die Campana heel nauw aan het hart lagen, bewaard: ik vermeldde al het gebruik van enkel gerecycleerd materiaal, er is een ecologisch reservaat met bomen en planten die dateren uit de oprichtingsperiode van Buenos Aires, heel wat facetten uit de Middeleeuwen werden uitgewerkt (waarvoor Campana zich baseerde op een aantal Middeleeuwse steden in Europa) en ook zeer veel onderdelen uit de koloniale periode van Latijns-Amerika komt hier aan bod in stijl en elementen: balustrades, patrijspoorten, balkonnen, …

Campana had de bedoeling met dit dorpje om aan zijn familie, vrienden en al wie hij in zijn hart droeg, een woonplaats te bieden waar anderen alleen maar jaloers op zouden kunnen zijn. De ideale erfenis, als het ware. Toch trok nooit iemand van hen naar dit dorpje, enerzijds omdat het nooit volledig afgewerkt was toen Campana nog bij leven was, anderzijds ook omdat het heel grillig en spookachtig oogt en sommige huisjes de indruk geven redelijk wankel te staan… Al is dit laatste slechts illusie.

Campanópolis is op vandaag een privé domein dat niet zomaar betreden kan worden. Het wordt voornamelijk voor speciale evenementen opengesteld: vele rijke families organiseerden er al huwelijksfeesten, vaak wordt het decor van Campanópolis gebruikt voor tv-programma’s, films of fotoshoots. Ik leerde het bestaan van dat dorpje kennen dankzij het Nederlandse televisieprogramma Wie Is De Mol, dat zich een vijftal jaar geleden in Argentinië afspeelde en waarin de deelnemers een soort van Gotcha-spel in deze surrealistische omgeving speelden. Naar verluidt is het toeristisch toegankelijk, maar dit enkel onder de begeleiding van een professionele gids en in ultrakleine groepjes, om het authentieke gevoel binnen dit dorpje in stand te houden. Vervolgens zou het mogelijk zijn om van hieruit mountainbike- of andere tochten te beleven.

Voor mij staat deze bestemming alvast op de eerste plaats van mijn To Do-lijstje voor september eerstkomend.

“They might say I’m a dreamer… But I’m not the only one…” Dit citaat van John Lennon was alvast het motto dat Campana hoog in het vaandel droeg. Hij had de ambitie om een wereldje, te midden de bossen, uit duurzaamheid te bouwen, waarin zijn naasten een mooi, lang, eerlijk, heerlijk en duurzaam leven zouden kunnen leiden. Spijtig genoeg is dit laatste geen werkelijkheid geworden, maar dankzij Campana kunnen geïnteresseerden hier wel nog steeds een kijkje gaan nemen naar hoe de wereld er eigenlijk ook zou kunnen uitzien. Magie!



Created with Admarket’s flickrSLiDR.

6 jaar nadat hij er ettelijke maanden verbleef voor zijn werk, keert Dominiek van 14 tot 27 september 2011 terug naar Buenos Aires. Onder het label Terug naar Buenos Aires blogt hij daarom op El Sur over de leuke ideeën, bezienswaardigheden en curiosa die hij opdoet bij het plannen van zijn reis. Minder met een focus op het puur toeristische (want de meeste locaties kent hij er al van indertijd), al zullen er ook wel van die zaken opduiken.